Nienke, Steven en ik

Nienke, Steven en ik

maandag 22 mei 2017

Open brief aan een anonieme buurman of -vrouw

Het leek zo'n mooie dag te worden.
De laatste weken ging het niet goed met me. Ik had veel last van vermoeidheidsklachten, waar de huisarts geen verklaring voor kon vinden. Steven kostte mij veel energie, gedeeltelijk door een langdurige buikgriep maar vooral omdat hij als 2-jarige heel erg zijn grenzen opzocht. En Nienke fietste daar vrolijk tussendoor maar ik kon aan haar voelen dat ze meer aandacht wilde dan ik kon geven. Dat baarde mij zorgen, waardoor ik natuurlijk alleen maar nog vermoeider werd.
Maar afgelopen weekeind zijn we lekker met zijn allen naar een bungalowpark geweest en dat heeft ons duidelijk goed gedaan. Deze dinsdagochtend voelde ik me echt weer helemaal lekker en ik had er zin in: De kindjes hadden goed met elkaar gespeeld zonder ruzie te maken, of op een negatieve manier om aandacht te vragen. Nu zat Nienke op school, Steven op de peuterspeelzaal en ik had mijzelf nog wat extra rust gegund, zodat ik er die middag helemaal tegen zou kunnen.
Ja, het leek eindelijk weer de goede kant op te gaan.

Tot de deurbel ging.

Daar stond de wijkagent met iemand van het wijteam voor gezinszorg.
Of ze even binnen mochten komen om te praten.
Er waren signalen gekomen vanuit de buurt over dat ik te hard naar de kinderen zou schreeuwen.

Je hebt geen idee wat voor een klap in het gezicht dat is. De afgelopen vier-en-een-half jaar heb ik alles opgegeven om voor mijn kinderen te zorgen. Hobby's schieten er een voor een bij in. Zelfs deze week nog heb ik mijn koor opgezegd omdat het me meer energie kost dan het opbrengt. En zo kan ik nog vele voorbeelden geven, allemaal omdat ik er voor de kinderen wil zijn, om hen een liefdevolle, mooie en veilige omgeving te bieden waarin ze zich kunnen ontplooien.
En dan krijg ik dit in mijn gezicht geworpen. Een hele wereld stort in elkaar.

'Moeten we ons zorgen maken?' Vroeg de wijkagent. En ik wist het echt even niet meer. Ik ben ongelooflijk trots op wat ik doe: Ik krijg van heel veel verschillende kanten complimenten over hoe ik mijzelf als man staande weet te houden in een rol die traditioneel door vrouwen wordt uitgevoerd. Maar Maartje en ik voelden de laatste weken dat het dreigde te ontsporen. Door die aanhoudende vermoeidheid merkten we dat ik steeds vaker kortaf naar de kinderen was en, inderdaad, ook regelmatig mijn stem verhief.
Maar is het zorgwekkend?
Wij denken van niet.
En dat heb ik dus ook geantwoord.

Maar inmiddels was het kwaad wel geschied.

Er is kennelijk iemand in de buurt die zich zorgen maakt om mijn kinderen. Bravo! Buitengewoon lovenswaardig. En dat meen ik.
Zorgen om je naasten, de overheid probeert dit al jaren te stimuleren omdat het te weinig gebeurt.

Maar waarom, onbekende buurman of buurvrouw, waarom ben je niet gewoon even naar mij toegekomen? Of, als je bang bent dat ik inderdaad agressief ben, (en ik kan je verzekeren dat ik nog nooit in mijn leven iemand heb kwaad gedaan!) vraag het dan aan mijn vrouw. Neem om mijn part nog een stel buren mee zodat je je veilig voelt.
Waarom moest je nou toch de politie inschakelen? Op deze manier heb je met een telefoontje mijn hele positieve zelfbeeld onderuit geholpen.

Je realiseert het je misschien niet, beste onbekende buurman of buurvrouw, maar als huisvader ben ik CONTINU op mijn hoede. Op mijn hoede omdat het maatschappelijke beeld nog steeds is dat mannen kinderen mishandelen en vrouwen niet. Op mijn hoede omdat ik nog altijd regelmatig gefronste wenkbrauwen zie (denkbeeldig of niet) als ik mijn dochter in de armen neem en een zoen op de wang geef.
Als Nienke weer eens een blauwe plek heeft nadat ze gevallen is, ben ik bang dat er een agent voor de deur staat die vraagt of ik mijn kinderen sla.

Die agent heb jij nu naar mij toegestuurd, onbekende buurman en dat zelfs zonder ├╝berhaupt te controleren of er sprake was van blauwe plekken of erger. Gewoon meteen de telefoon gepakt. Vanuit een heel goed bedoeld gevoel van zorg over mijn kinderen heb je een actie gedaan waarvan ik had gewild dat je die beter doordacht had. Want geloof me, een agent voor je deur is geen fijn gevoel. Het is een klap in mijn gezicht en een stomp in mijn maag. Het heeft mij geraakt in de kern van mijn bestaan als huisvader.

De vraag is nu: Had je gelijk? Ben ik inderdaad te agressief naar mijn kinderen.

Ik nodig je bij deze van harte uit om te komen doen wat je al veel eerder had moeten doen: Kom eens bij ons langs om te zien met hoeveel liefde en zorg ik 10 keer achter elkaar 'De Vijf Brandweermannetjes' voorlees aan Steven, met hoeveel pret ik met Nienke's knuffel overgooi en hoe vaak ik mijn hond Ronnie knuffel. Hoe ik speeltuintjes afloop met ze, en als het slecht weer is speeltuintjes bouw van blokken zodat de legopoppetjes kunnen glijden. Hoe ik verftekeningen op de kachel leg en snottebellen veeg; Hoe ik blaasbloemen pluk en takken gooi; Hoe ik speelgoedijsjes eet en speelgoedkadootjes openmaak.
Ja, ik verhef daarbij regelmatig mijn stem als er een regel wordt overtreden. Maar niet nadat ik eerst meermalen heb gewaarschuwd; Pas als de maat echt vol is. Misschien schreeuw ik dan harder dan jij goed vindt, dat kan. Ik laat het aan jou over dat te beoordelen.
Daarnaast nodig ik je van harte uit om mijn blogs op deze site en op mijn eigen blogpagina huispappa.blogspot.nl te lezen, waarvan al mijn volgers zeggen dat de liefde voor mijn kinderen van het scherm afspat bij het lezen ervan.

En als je dan nog altijd denkt dat ik het niet goed doe, dan wil ik heel graag met je in gesprek over hoe het beter kan. Dan luister ik naar je adviezen zoals ik ook hoop dat jij naar mijn advies aan jou in deze brief luistert: Maak je je zorgen om iemands gedrag, spreek hem er dan op aan, hou het persoonlijk in plaats van er meteen een issue van te maken bij een onpersoonlijke instantie.

Want misschien is de enorme onzekerheid waarin ik nu terecht ben gekomen, door dit onverwachtse bezoek van de wijkagent, wel veel slechter voor de kinderen dan het feit dat ik ze regelmatig met stemverheffing corrigeer.

donderdag 11 mei 2017

Voornaam

Nienke is de laatste weken gefascineerd door het begrip rijmen. Hoe het begonnen is, weet ik niet maar ze begon ineens te vragen of dingen rijmen. In het begin snapte ze er nog niet veel van, dan riep ze bijvoorbeeld: 'Pappa, pan en boot rijmen op elkaar.'
Ik ben er elke keer heel serieus op ingegaan en heb geprobeerd uit te leggen waarom het woordpaar dat ze noemde wel of niet rijmt.

Dat valt nog niks niet mee om zo'n abstract begrip uit te leggen aan een vierjarige. Maar als Nienke iets echt wil leren dan staat ze er ook voor open en rust ze niet voordat ze het snapt, is mijn ervaring.
Zo hadden we het op een gegeven moment over het hebben van een hobby en ineens zei ze 'He pappa, hobby rijmt op Flappie.' (Dat is haar knuffel)
'Ja dat lijkt wel een beetje te rijmen he meisje? Toch noemen we dat geen rijm, want het zijn alleen de ie klanken die rijmen. En meestal moet er nog niet iets meer rijmen, zoals bijvoorbeeld happie en Flappie.'
'Oh, dus happie en Flappie rijmen wel!'
'Precies. En hoor je hoe dat net iets anders klinkt dan hobby en Flappie?'

Stapje voor stapje begon ze het te begrijpen en de laatste dagen roept ze steeds vaker kloppende woordparen, als zon en balkon; tas en glas enzovoorts.
Vanochtend zaten we te ontbijten en ik vroeg haar wat ze op haar meeneem boterhammen voor school wilde hebben. 'Jam en pindakaas en smeerkaas pappa.'

Toen was het even stil waarna ze zei: 'En pindakaas en smeerkaas rijmen pappa. Want ze eindigen allebei op kaas, ze hebben alleen een andere voornaam!'

dinsdag 2 mei 2017

In heel Europa

Onze kinderen hebben gelukkig alle vier hun grootouders nog. In Apeldoorn wonen opa Maarten en oma Lida en in Bergen op Zoom wonen opa Ton en oma Brigitte. We zien ze alle vier regelmatig en de kinderen beginnen een steeds sterkere band met ze op te bouwen en daar ben ik heel blij mee.

Met name de oma's zijn alle twee dol op liedjes zingen met de kinderen. En het leuke is dat ze heel verschillend repertoire hebben. Zo noemt Nienke 'heb je wel gehoord van de holle bolle wagen' een oma-Lida-liedje, terwijl 'klein klein kleutertje' een oma-Brigitte-liedje is.
Ze heeft een geheugen als een olifant en kent alle liedjes uit het hoofd.

Gister was ze 'mijn opa' aan het zingen, wat weer een typisch oma-Brigitte-liedje is. Ze zingt het al geruime tijd heel graag en sluit dan meestal af door te roepen 'En ik heb twee oude opa's, pappa!'

Maar gisteren ging ze ineens met een zelf verzonnen tekst en melodie verder:

'In heel Europa, mijn oude opa, nergens zo iemand als hij. Behalve dan in Apeldoorn, want daar woont mijn opa Maarten en die is net zo lief als mijn opa Ton en hij woont daar met mijn oma Lida en die is net zo lief als mijn oma Brigitte.'